Na 13 jaar huizen, Veel werken aan het ideale bedrijf, 4 kinderen nu bijna boven de 3 jaar(zodat het luisteren begint) en toen kwam Inez ineens met het idee om op een zeilschip te wonen. BOEM!! 
 
Voor mij een onwezenlijke droom,, nooit durven dromen. Ergens achterdochtig ben ik stap voor stap verder gegaan,, het motto was: zolang niemand "Nee" zegt, ga ik door. Niemand zei nee(al strubbelde de bank even tegen) en nu zitten we dus op ons zeilschip,, vol met plannen en een grote mond 
die we nu moeten waarmaken. "Moeten" omdat het gewoon behalve financieel ook op vele andere gebieden rond gedraaid moet worden. 
 
Of ik er spijt van heb?,, zeker,, gelijk toen ik mijn handtekening had gezet. Ik vraag me vaak af? "hebben wij nu lef, of zijn we gewoon dom?".Alsof we het niet al druk genoeg hadden. Maar wie gaat ons de toekomst voorspellen, laten we er dan maar voor gaan. 
 
Na November ging het ineens heel snel,,alles kwam rond, het schip ging door alle keuringen ........ en kwam de 15e december 2006 richting Nijmegen. Als een speer hebben we alles te koop gezet en moest er een hoop geregeld worden. 1 januari zijn we naar het schip verhuist om klaar te zijn voor de eerste verplichtingen. 
 
Even wat feiten op een rij,, 
- We kunnen er niet mee varen, laat staan zeilen 
- We hebben 4 kinderen op school 
- Inez een baan aan wal 
- houtje touwtje schip van 101 jaar oud 
- geen vaste ligplaats 
- Kantoor en kledingcafeetje mee aan boord 
- Allebei linkse handen 
- Diploma's moeten we nog halen(1e is binnen:-) 
- Bedrijf wat vreselijk hard groeit en aandacht nodig heeft 
- Een week geen warm water 
- Wc doet af en toe 
- Generator al een week kapot geweest 
- Het is een Charterschip,, en moet zijn geld gaan opbrengen 
- Geen huis meer en vele vele enthousiast reacties! 
 
Maar het is geweldig om eindelijk aan boord te zijn. Een enorme uitdaging,maar we hebben er zin in. Met de kinderen gaat het goed en eigenlijk gaan we gewoon voor de goede afloop. De ligplaats is natuurlijk een groot probleem,maar met was voor ons niet te doen en je moet ergens beginnen. 
Nijmegen is geweldig, bij hoog water flink schommelen maar ook dat is genieten. Nog een paar maanden naar Arnhem aan de museum kade en dan??? 

Ik weet nu wel waarom er zo weinig mensen op het water wonen, het gaat niet vanzelf. Maar het is een grote belofte, die nu al ingelost wordt. Ben Jaloers op de verhalen die ik overal lees, hoop nog vele verhalen van onszelf mee te maken. 
 
Ik heb er zin in,, Ik kan niet wachten om met het schip op het Wad  droog te  vallen, de rust, het ultieme voor mij,, misschien al deze zomer:-) 
 
Bart-Jan,,,