Fokkelina doet het even kalm aan
Fokke blog 2009
Je kunt alleen maar genieten als je echt weet hoe het ook anders kan zijn.
Onze 4 kinderen kunnen zich geen wereld voorstellen zonder mobieltjes, denken ook oprecht dat die wereld niet bestaan heeft. Ik wel, sterker nog, ons avontuur hebben wij te danken aan de mobieltjes. Met het eerste echte mobieltje(Toen nog 2200 gulden) heb ik mijn bedrijf gebouwd, dat wat de laatste 2 jaar ons schip en perikelen heeft gefinacierd. Nu nog is mobiel werken dat wat het leven op het schip mogelijk maakt.
In de tijd(109 jaar geleden) dat ons schip de Fokkelina gebouwt is hebben hier waarschijnlijk ook 6 mensen op geleeft, ze gebruikte ook het ruim om inkomsten te verwerven, met dat verschil dat ze toen in de machiene kamer woonde(zonder motor:-) De Roef van 6 jaar later moet voor hun een droom geweest zijn. Hoe anders was onze start. Wij waren het doorsnee Nijmeegs gezin in een doorzon woning op een fantastiche plek, drie auto's, een mooie omgeving en mensen die zorgde voor een nietaflatende hulp om ons leven nog mooier te maken.
Toen Inez ineens liet weten op een schip te willen wonen viel mijn mond open van verbazing. Nooit gedacht dat ze dat ooit zou zeggen, heb ik die snel dichtgedaan en ben aan het werk gegaan om te kijken naar de mogelijkheden(voordat ze zich kon bedenken:-). Meer lezen?+Kijk onder NieuwerNieuws op "Hoe het allemaal begon"
Een schip kost je aan onderhoud gewoon elk jaar meer dan 20% van de waarde van het schip. Daar zijn we gelukkig van uitgegaan en dat bleek achteraf zeker waar. De keus was voor ons snel gevallen op een commercieel schip, anders konden we dat niet gaan betalen. Andere redenen voor een commericeel schip waren dat we een varend en een zeilend schip wilde met de strenge veiligheids eisen van de verzekering. Elk jaar meer dan 60 dagen varen kon voor ons dus alleen als er ook anderen meegaan. Vrienden gaan echt niet zo lang mee varen, dan moet je vreemden dus wat te beiden hebben. Om dit stukje kort te houden: Kijk maar in het Volkskrant stukje op www.Fokkelina.nl bij NieuwerNieuws.
Ondanks alle tegenslag hebben we een geweldige tijd gehad, liepen als zo als van die pikkeneesjes kwispelend rond op het schip. Nog steeds, zelfs na 3 jaar mist niemand de TV. Neem ook maar van mij aan dat de momenten dat alle zekerheden weg zijn, nogal een impackt op je heeft en ook de kinderen wel anders moeten gaat denken. Vreemden waren ineens de vrienden die van alle kanten aansnelden om zelfs soms midden in de nacht onze problemen op te lossen.
En gevaren hebben we, met ervaren schippers over het wad gestuiterd, met ongelofelijke snelheden bijna het zeegat uit geweest. Droogvallen, echt verse vis eten,3 weken op een onbewoond eiland, door friesland met het skutjes zeilen mee. Bijna bij iemand naar binnen gevaren, Met windkracht 7 dwars de sluis in en drie keer het water uit voor lekkage. Gezien hoe mooi Holland kan zijn. Regelmatig regende het zweet onder onze kleren en voor het eerst in mijn leven heb ik mijn grens gezien, zo een combinatie van veel geluk, angst, nieuwe ervaringen, avontur en mazzel kan een mens niet onbeperk aan. Geleeft hebben we -ontzettend- maar nog nooit eerder heb ik zelf aan de rem getrokken. Het moest niet te gek worden, maar wat een leven zeg:-). Mijn motto is nu wel: rustig aan, dan breekt het lijntje niet:-)
Na een jaar varen en overleven op een schip werd de realiteit mij duidelijk, de tegenslagen waren geen toeval meer. Zelfs de verzekering schok zich kapot en trok de beurs om ons te helpen. We wilde snel de banden met de verkoper doorsnijden, betalen was toen geen optie en hebben we hem een officieel aanbod gedaan om de TanteAgaatlening(waarmee we samen de bank over de streep trokken) aan ons kwijt te schelden. Daar zou volgens de verkoper geen sprake van kunnen zijn en hebben we de verkoper daarna laten weten dat we de tanteAgaat lening gingen verrekeken met de geleden schade. Na wat dreigenmenten van beslaglegging hadden we een wat onzeker tweede jaar. Zo een discussie en de onzekerheid gaat je niet in de koude kleren zitten. Het tweede jaar sloten we heel romantisch af door elkaar te vertellen dat wanneer we nu alles kwijt zouden raken, niemand ons deze geweldige ervaring van de laatste twee jaar kon afnemen. We hadden niks te verliezen:-), Toen dus volgende dag toch onverwachts de beslaglegging op het schip werd gelegt, konden we -na even slikken- het weer snel relativeren.
De oude eigenaar wilde van geen overleg of schikking weten en dus lag er al snel een dagvaardiging in onze postbus en moesten we op zoek naar een advocaat.
Onze claim bedroeg uiteindelijk 87.000 euro, hij kreeg van ons nog 17.000 excl rente. De uitvoerige stukken van onze claim waren inmiddels zo een 2cm dik en onze grootste probleem in de bewijsvoering was dat we pas geklaagt hadden bij de verkoper op het moment dat wij wisten dat het geen toeval meer was. Hopen dat de rechter daar overheen wilde kijken.
Voor de rest hadden we de boel tot in de puntjes voor elkaar, mijn ego fluisterde dat ik er misschien wel meer dan de 5000 euro aan over zou houden.
De rechter die hopelijk aan onze kant zou staan, kregen we niet en hij maakte al snel gehakt van onze claim/bewijsvoering. Hij stuurde ons de gang op met de medeling dat hij geen tijd had en met een vonnis kwam als wij er niet snel uitkwamen. Ik was het helemaal zat en wist dat ik niet thuis hoef te komen met een langdurige rechtzaak. Moest(nu weken later nog:-) mijn ego flink inslikken, maar was toen en nu ook erg blij dat ik het aanbod van 10.000 euro in de komende 6 maanden betalen toch kon aannemen. We wilde verder, dit achter ons laten en konden nu wel het doel realizeren: alle banden met de verkoper doorsnijden.
We willen niemand hun droom onthouden, zelfs na dit vinden we het varend bestaan -ook zonder vaste ligplaats- een geweldig idee en alles wat we in dit avontuur hebben meegemaakt, dubbel en dwars de moeite waard. Onze kinderen hebben nergens anders ooit zo veel kunnen leren over waar het leven echt over gaat.
En het gaat door. Na een paar maanden zwervend over de plassen achter Nijmegen om de rechtzaal uit te zitten, moesten we vorige week accuut uit Arnhem weg omdat de kade op instorten stond en zaten we 2 keer op laag water vast tijdens onze herfst tour. Toch liggen we sinds gister, -een verloren mist dag later- na een woeste tocht over de erg drukke Waal dank zij www.Er-Varen.nl heerlijk in onze favoriete haventje, de Lindeberghaven in Nijmegen. Ik durf wel te zeggen dat weinigen het gevoel meemaken wat je voelt als je verwelkomt wordt op een van de mooist plekken op aarde, stroom uit een kast haalt(JAA 16 amp! YES) en zelfs elke dag vers stromend water kunt tanken. Lopen naar school en zaterdag niet zelf hoeft te bakken om vers brood te eten. luxe is een genot wat je moet leren waarderen.
Het duurt waarschijnlijk een lange tijd voordat deze PreAPK perikelen ook bij de scheepvaart zijn uitgebannen. Als je in de tussentijd advies nodig heb, schroom niet om onze hulp in te roepen, immers vele hebben ons ook geholpen onze droom te verwezelijken. Of vaar een keer mee om te kijken of dit ook jullie droom is. 2010 wordt voor ons het jaar van kijken hoe we de onderneming voor 2011 gaan klaar maken en zijn bezig met een plan om in 2010 toch vaardagen, kennis en ervaring te verzamelen en deze onderneming weer op stoom te krijgen.
We hebben er nu al weer zin in:-)
Bart-Jan
ps:Als we alles van te voren geweten hadden, hadden we dit avontuur nooooooit aangegaan,, gelukkig wisten we het niet:-)
Voor nieuws zult u dit jaar toch moeten uitwijken naar oud nieuws via de menu knop "NieuwerNieuws". Na een super winter in Nijmegen liggen voorlopig even heerlijk op de mokerplas(zie foto). We hebben een discussie met de oude eigenaar die we even gaan uitzitten. Ondertussen hebben we mooi tijd om het schip te verven en verder weer in orde te maken. Eerst vooral speuren, hameren, krabben naar de losse verflagen waar liters owatrol overheen gaan, om de roest los te weken. Het zichtwerk laat nog even op zich wachten.
Ondertussen gaan we gewoon verder. Hieronder Sil waar hij in verband met een zeiltraining op zee in het puntje van de mast zit van een dwarsgetuigd Tall-ship van begin vorige eeuw in Den Helder. Een uur voordat het schip uitvaart naar Engeland en Sil is helemaal in zijn nopjes dat hij mee kan. Hij kon het niet laten om bij het klaar maken van de zeilen even naar het puntje van de mast door te klimmen,, zeker meer dan 30 meter hoog. En wat doet hij daar?; tot onze grote verbazing haalt hij zijn mobieltje tevoorschijn om een foto te maken van het uitzicht:-). De zee op met 10 kilometer touw, 225 meter rondhout, 4 kilometer electriciteits draad en 600 vierkante meter zeil. Er was 800 liter verf nodig om dit schip vorig jaar klaar te krijgen. Na haar maiden jaar als dwarsgetuigde zeilbrik wordt de Morgenster nu ingezet voor zeiltrainingen. Meer over dit super schip op www.zeilbrik.org
Meer over het avontuur van Sil:
http://www.denhelderactueel.nl/21/05/2009/jongeren-zeilend-naar-engeland/print/ en
http://www.denhelderactueel.nl/25/05/2009/vier-dagen-avontuur-op-zee/print/
